A Candidata

A Candidata (Eleccións Europeas II)

Ana Miranda. Apunten ese nome, se é que non foron quen de coñecela nalgunha das súas visitas relámpago a Bos Aires, Barcelona ou Compostela.

Ana Miranda representa traballo, diálogo, capacidade de integración, descurso, esquerda, feminismo, europeísmo, dignidade e sinceridade. Ana Miranda non só é a mellor das candidatas posíbeis, se non que é a candidata. Acumula 10 anos de experiencia en Bruxelas, domina as tres principais linguas da Unión (inglés, francés e alemán). E sobre todo, non se conforma con nada.

Ana Miranda é unha muller. É agarimosa e sensible, pero loitadora e valente coma ninguén. Ana é independente; pero ten unha bagaxe ideolóxica de esquerdas netamente demostrada coa súa defensa doutra Europa (censurando a Europa do capital e dos Estados).

Ana Miranda é a vicepresidenta da Alianza Libre Europea. É a cara visíbel do BNG en Europa e América, a representante dos que tiveron que marchar (da Galiza Exterior, como ela di).

Ana é compromiso, é FORZA, é ILUSIÓN pra saír dos malos momentos. É daquelas persoas que sempre aparecen no momento axeitado pra arranxar unha situación; ou para arrincarche un sorriso cando a cousa está fodida.

O BNG ten que ser todo iso. Ten que encabezar cartel cunha muller, ten que xerar ilusións nos que a perderon, ten que espallarse máis alá das fronteiras e convencer coa súa mensaxe. O BNG ten que ser Ana Miranda.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Activos Políticos

Activos Políticos

No xogo político participan unha gran cantidade de actores políticos. Hai moita xente que ten capacidade pra influir, no nome de empresas, partidos políticos, medios de comunicación ou simplemente por unha cuestión de prestixio social. Neste últimos puntos (medios de comunicación e prestixio social) podemos situar moitos dos elementos que levaron a Alberto Núñez Feijoo á presidencia da Xunta de Galiza. La voz de Galicia foi un medio clave nestas eleccións, sen dúbida. A acción política do Partido Popular, lexitimada en primeira instancia polos medios de comunicación (lexitimada no ataque ás outras formacións políticas galegas) e levada a cabo por todo o seu aparato propagandístico (sería un dato moi curioso ver as cantidades gastadas en promocionar a Núñez Feijoo na precampaña, por exemplo, en cartaces que se podía ver por toda Galiza) incluindo no rural aos vellos "caciques", a aqueles que, sen ser intelectuais, nin tan só alcaldes xa (algúns), seguen tendo a sartén polo mango.

Os resultados en Galiza foron claros: Partido Popular 39, PSdeG-PSOE 24, BNG 12 (a falta do voto emigrante co que o PSdeG pode conseguir o escano 25, por Ourense). O PP gañou as eleccións nas cidades, xogando co concepto da crise e desacreditando ós partidos do bipartito, pero tamén aportando unha imaxe fresca, de renovación. Tamén temos que decatarnos, se non o tivemos antes en conta, de que Galiza non é de esquerdas, Galiza non é nacionalista. Por moito que queiramos os que así pensamos, Galiza, sociolóxicamente, prefire a dereita (por tradición, seguramente), xa que presupónselle (nun exercicio de conservadurismo sociolóxico) que son os que manterán as cousas como estaban, que non haberá grandes cambios. O cambio, o gran medo da Galiza. Medo a que me quiten as terras, non sexa que llas den a alguén que produzca riqueza; que me quiten a paga, non vaia perder o nivel de vida... Pero de iso poderiamos falar largo e tendido.

Propoño unha solución pra a situación interna dos partidos do bipartito. Preferentemente pra o Bloque Nacionalista Galego, xa que penso que o PSdeG - PSOE, pola súa propia estructura (suficientemente potente) dispón de mecanismos suficientes pra autorexenerarse con éxito. Colleremos xustamente o exemplo do PSOE, dalgún caso concreto, pra amosar cómo aproveitou os seus activos políticos. Entenderemos como activos políticos aquelas persoas que desenrolaron funcións de gran importancia pero que, por un motivo ou outro, foron relevadas do seu cargo ou abandoárono por un fracaso político ou electoral pero que non tiveron un gran rechazo explícito por parte de ninguén. O importante (ou o menos riguroso) é saber discernir "quen" é un activo político (un reclamo, dalgún xeito) e quen non.

Ilustareino con exemplos. Abel Caballero, actualmente alcalde de Vigo (2007- ), é ex-ministro de transportes (1985-1988) e ex-presidente do PSdeG e candidato á presidencia da Xunta de Galicia nas eleccións de 1997. Digamos, entón, que ten unha dilatada carreira política que xustamente non está marcada precisamente pola sorte (por ex. o seu sucesor á fronte do ministerio de tranportes foi José Barrionuevo). Caballero, á marxe da súa ideoloxía (e do seu pouco amor pola lingua galega), era un activo político nas máns do PSdeG e, nun exercicio de enxiñería política, colocouno á fronte dunha cidade como Vigo, onde a popular Corina Porro mandaba con forza.

Na política estatal e europea atopamos diversos exemplos (a maioría socialistas, pero tamén populares). Poderiamos falar de Joaquín Almunia, que pasou de marcar mínimos nunhas eleccións xerais pra o PSOE a ser Comisario de Economía da UE; tamén o seu rival nas primarias socialistas, Josep Borrell (ex-secretario xeral do PSOE), constitúe un exemplo claro desas migracións de figuras políticas (activos políticos, que lle chamaremos) á política europea. Camilo Nogueira sería o único caso do BNG, aínda que fora só unha lexislatura europea e despois voltase á vida de militante de base.

O BNG ten que tomar nota, neste punto. Figuras políticas da década pasada, como Xosé Manuel Beiras e Camilo Nogueira non teñen a importancia que se cadra merecen. A quen non lle gustaría un Camilo Nogueira alcalde de Vigo? Ou un Xosé Manuel Beiras alcalde de Santiago? Hai novos retos, novas (e tamén vellas) apostas que moitas veces non se queren tomar (normalmente polos intereses que defenden as formacións que conforman a organización frentista) pero que o sentido común sí que nos levaría a acometer. Francisco Rodríguez candidato á alcaldía de Ferrol? Sería un exercicio de sentido común. Dende a miña humilde opinión, Anxo Quintana ten suficiente valía política como pra non defenestralo (como parece que se está á pedir dende diversos focos de opinión), como pra propoñelo pra ser, por qué non, alcalde de Ourense. Porque o BNG perdeu a batalla nas cidades. Non importan os porqués. Importa Galiza.

En conclusión, o BNG tivo experiencia de goberno. Agora hai que rentabilizar esa experiencia e levala a outros ámbitos. O BNG ten que aproveitar os activos políticos que xerou en todos estos anos nos que non parou de expandirse socialmente. Xa chegarán tempos mellores.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

A excusa

<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

A EXCUSA

Nestes últimos tempos temos escoitado, todos, unha excusa que semella superar incluso á saturación da axenda de cada un, da merda de soldo que cobramos ou, incluso, ao xa clásico “ a esa hora non me vai ben”. A crise, sí, como o escoitan! Se che din de tomar un café, e non che apetece, que has dicir? “Coa crise, estámosche todos fodidos, non hai un peso” e, cun pouco de sorte, escabúlleste de que aquel vello compañeiro de escola che conte as súas peripecias cunha bailarina pluriempleada dunha discoteca do rural (no mellor dos casos). Iso todo, aínda que sexan primeiros de mes e o teu peto aprese con forza un billete de 50€, dispostos nunha partida presupostaria adicada ao “malgasto”.

Pero esa macabra excusa tórnase realidade cando, de súpeto, ese amigo teu, sí, aquel que era larpeiro e sempre ía ben vestido, diche que tras 15 anos de servizo á empresa (da que segue á falar ben, aínda que dos seus beizos escupa palabras amargas) foi substituido por unha máquina ou aínda peor, botárono polo efecto dunhas siglas temidas nestes tempos: un ERE!

Sí, meus amigos, a mal tempo boa cara, porque nunca se evolucionou sen problemas! O problema, considerado como tal e pensado dende un punto de vista aberto, é o comezo mesmo da solución deste. Por iso, deixémonos de excusas. Sexamos valentes, loitemos para mellorar. E non, esta última frase non é ningún eslogan para o 1 de Marzo, porque valentes que se fagan chamar Anxo Quintana ante o Imperio, xa vimos moitos, na rede.

(Texto pra o AMP de Xaneiro - Febreiro)

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Documentais

Documentais

"O Caderno do Silvio" non é un lugar precisamente audiovisual; é un lugar onde predominan as palabras, xa sexan expresadas na boa dirección ou na súa contraria. En moitas ocasións, se cadra, peco de querer reflexionar as cuestións controvertidas pola vía clásica: mediante textos que citen autores ou mediante visións teóricas de cuestións que atañen á realidade.

Cousas tan discutidas e tan controvertidas como o uso da lingua galega na xente nova, o galego de alén das fronteiras da CAG (Comunidade Autónoma de Galiza) e a histórica "Revolta de Allariz" que significou a primeira pedra do asentamento político nacionalista na Galiza, non son carne tan só de libros. Diversos documentais, na súa maioría producidos ou coproducidos pola canle pública galega, ilustraron estas cuestións. Fálolles de Linguas Cruzadas, Fronteiras e Verán do 89.

3, 2, 1... ACCIÓN!

Son longos, sí. Pero dá lugar a velo que en moitas ocasións non poderíamos afirmar gratuitamente. Sí, o galego que se fala en Asturias é galego, malia que teña un vocabulario propio; Sí, a mocidade galega ten dinámicas castelánfalantes importantes nas cidades pero non no rural; Sí, en Allariz conqueriuse o dereito dun pobo a que un cacique (non ten outro nome) tentara controlar o pobo incluso tendo en contra a xente do seu partido. ¿Bastante claro, non si?

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Cando os outros calan…

http://www.candocalan.blogspot.com

Volvo a blogger. A casa que me acolleu durante 100 posts e un ano volverá acoller outro dos meus blogs, aínda que neste caso o caderno do Silvio seguirá á recoller os apuntamentos dun xove estudante de ciencias políticas, galeguista, nacionalista e de esquerdas.

Simplemente, "Cando os outros calan" será un blogue galego-catalán, unha visión de Catalunya, de Galiza e do mundo polos ollos dun galego emigrado na Catalunya.

Espérovos a todos na que tamén será a miña casa.

http://www.candocalan.blogspot.com

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Nacionalista, independentista e galego

Galiza, a miña nación.

Poucas veces falei de cómo vexo o panorama ideolóxico no marco da opción nacionalista galega. Galiza, pra min, é a miña nación, o meu país, o curruncho da terra ao cual pertenzo. Galiza é unha nación porque, ademáis de ter unhas características xeográficas diferenciadas (o que nos separou durante moito tempo do resto de Iberia, e, por extensión, do resto da Europa Mediterránea) é un lugar onde a xente ten un patrón común de actuación, unha forte psique colectiva. Os teóricos nacionalistas, normalmente, sepáranse en dúas correntes, a etnohistoricista e os que ven claramente á vontade popular como un símbolo que constrúe a nación.  Digamos pois que xa citei un dos argumentos clásicos que darían un teórico nacionalista etnohistoricista, pero conformarei unha serie de elementos que formarán a identidade galega colectiva, segundo o meu entender.

Galiza, terra nai.

Basareime primeiro en argumentos basados na historia común dos galegos e galegas, e da propia formación de esta conformación colectiva identitaria. Falaba antes dunha psique colectiva, dunha percepción lonxana de todo o que está fora dos dominios do territorio galego. Claramente, é unha identidade psicolóxica derrotista en certo modo, pero contestataria por outra banda. Ademáis, non é algo que se circunscriba tan só aos que se autodenominan como galegos, galeguistas ou nacionalistas. Podemos ter unha clara visión disto na forma de ser, xenuinamente galega (ou, sen entrar en valoracións, diferente da forma de ser de fora da Galiza) de rexións como a Comarca de A Coruña onde, malia estar máis normalizado o uso do castelán, utilízanse expresión e xerga procedente claramente do galego, non só por contacto directo, se non adoptado xa de maneira establecida).

Ademáis desta psique colectiva, atopo outro elemento clave de identificación nacional: o territorio. Como xa mencionei antes, a xeografía do noso país (o país dos mil ríos, como din moitos) favorece a dispersión da poboación e, ao mesmo tempo, fai difíciles as comunicacións co exterior.  Iso favorece, ademáis, a creación duns valores comúns con respecto ao exterior, xa que as comunicacións realízanse (realizábanse, históricamente) fundamentalmente por mar, de maneira que só uns poucos son os influenciados polo exterior (e, tamén históricamente, aqueles que acudían á sega a Castela). A diferencia de lugares de paso coma Catalunya, Galiza sempre quedou illada e, pra ben ou pra mal, construiu unha realidade cotiá moi forte, por encima dos artificios que, ás veces, quérense impor dende os diferentes nacionalismos (galego, español etc).

Evidentemente, os elementos claves desta identidade nacional son, cómo non, os clásicos : a historia común e a lingua. Pero ben, se damos por válidos os dous elementos anteriores, podemos chegar á conclusión de que era normal que aqueles que vivían no noroeste, aillados incluso dos pobos cantábricos, acabaran por desenrolar unha lingua propia e chegaran a alinearse de forma común pra preservar os seus intereses. Polo tanto, outros requisitos básicos pra ser nación, son cumpridos sobradamente, cunha lingua que sobreviviu ao azoute incansable daqueles que preconizaban "a doma e castración de Galicia" e cunhas institucións existentes en diversos periodos históricos que, á marxe da existencia do Antigo Reino de Galicia (absorbido pola Coroa de Castela e León, aínda que non extinto efectivamente até o século XIX), foron decisorias en tódolos ámbitos. Un claro exemplo é a  Iglesia (aínda que non se recoñeza dende a esquerda, polos feitos acaecidos no século XX) con sede central en Compostela (a catedral, evidentemente) que ao final acabou por ser a capital da Galiza (malia haber cidades máis importantes demográfica e económicamente.

Galiza, terra emigrante: a vontade.

Malia ser o punto máis difícil de explicar, a historia, lingua, xeografía etc non conforman a Galiza como nación. Galiza é nación na medida en que os galegos síntense como tal, na medida en que un votante dun partido pro-España (por exemplo, o Partido Popular, síntese máis galego que calquera e, maioritariamente, fala galego a cotío). Digamos que a dinámica de voto en Galiza segue unha lóxica propia, unha lóxica eminentemente conservadora se analizamos dous comicios seguidos pero, en cómputo global (1981 - 2008) podemos dicir que é un panorama perfectamente transformado en infinitas ocasións. Así, o elector non cambia en tanta medida coma o seu voto, é dicir, as achegas sociolóxicas a esta cuestión son as que deben ser tomadas en conta.

Neste senso, a vontade é un elemento clarificador e, o exemplo máis característico é a diáspora galega, a emigración. A vontade foi a que levou a milleiros de galegos espallados polo mundo a construir Centros Galegos, a reunirse, pero tamén a integrarse alí onde chegaban. Esa doble conciencia de ser do lugar de acollida e seguir sentíndose galego é a gran mostra da vontade de ser galego. Neste caso acentúase máis a diferencia entre o voto e a realidade, xa que na emigración os partidos que gañan normalmente son partidos non-nacionalistas, pero velaquí o misterio das manifestacións identitarias galegas separadas do nacionalismo político. Un exemplo deste tipo de manifestación son datos como os que nos ofrece o IDESCAT , segundo os cales 61.370 persoas que teñen como primeira lingua o galego en Catalunya (2003).

En conclusión, Galiza eríxese como nación con arreglo á definición desta como un conxunto de persoas cunha identidade común que, organizadas ou non como Estado, identifícanse colectivamente. Polo tanto, esta nación ten historia, lingua, psique colectiva, xeografía diferenciada; pero, sobre todo, ten futuro, derivado da súa vontade (social, non política necesariamente) de ter un camiño común na defensa dos intereses da Galiza.

Bibliografia:

Població segons primera llengua, any 2003, IDESCAT (2008)

Historia de Galicia, Galicia Espallada (2008).

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Morando no pasado…

Morando no pasado...

Os grandes teóricos, aqueles que souberon mirar o mundo con outros ollos, sempre tomaron como punto de partida o seu pasado. Pero non pra elaborar novas teorías sobre o futuro, se non pra entender a propia realidade, o propio entorno do que escribe, do que pensa.  "En xeral, os fillos non comezan a querer aos pais ata pasados os trinta anos" , Enrique Jardiel Poncela.  Neste caso, esta sentencia do dramaturgo español Jardiel Poncela danos a ver o que, moitas veces, acaba sendo o pasado pra nós.

As análises obxectivas non son útiles pra comprender o pasado, na maioría dos casos. O pasado está caracterizado, inexplicablemente, por un tinte de opinión, por forzas incomprensíbeis que cada un adecua ao seu propio pensamento.  Baixando da esfera abstracta, podemos dicir que o pasado afecta de maneira diferente aos que o coñecen mediante os  libros de historia que aos que a padecen, indirectamente, despois dun proceso de socialización cultural e política. Por exemplo, un rapaz autodeclarado de dereitas no 2008 non terá a mesma visión do franquismo en dous casos diferenciados: a) se o seu avó foi represaliado polo réxime dictatorial; b) se o seu avó foi garda civil e honorado polos seus servizos á Patria. Este exercicio de proxección histórica, fainos ver que a tolerancia perante un feito reprobábel dende un punto de vista obxectivo é diferente. A historia tapa os ollos de quen non quere saber os males dos outros.

"¿Pode decirse que Galiza foi excesivamente bondadosa? ¿Eisisteu, por acaso, exceso de xenerosidade? Nós quixéramos responder negativamente, porque non é agradable pasar pola peneira do trasacordo as accións xenerosas que realizamos; pero Galiza  - que tiña concencia dos seus dereitos - non quixo rebelarse contra un "organismo supletorio" que nin era capaz de asimilarnos, nin tiña capacidade para rexirnos, nin representaba un ideal colectivo. O noso pobo doíase, queixábase e renegábase; pero prefiría emigrar en paz a provocar conflitos."  CASTELAO, Sempre en Galiza.

Galiza doíase e doése do seu pasado. Renega del, renega tamén das feridas que nela deixou. Galiza prefire esquecerse de que marcharon moitos dos seus fillos; antes que espallar a súa semente polo mundo. Non fora cousa que iso poidera provocarlle algún problema, algún conflito. Ese mimetismo sociolóxico en Galiza é unha das cousas máis endémicas e negativas da súa historia. Porque o pasado da Galiza non debe falar de derrotas, debe falar de esperanzas e anceios.

Galiza debe cumprir xa os seus 30 anos (como dicía o dramaturgo); debe de comezar a quererlle aos seus pais, sen deixar de coidalos seus fillos. Galiza debe quererse a si mesma, e tamén aos que tiveron que deixala. Porque esa semente chea de dor, plantada noutra terra a desgusto,  pode ser a base dunha construcción global, dunha Galiza moderna. Dunha Galiza presente, explícita ou implícitamente, no pasado e no presente de moitos lugares...

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Tempos Modernos (II)

Tempos Modernos (II)

Falei de tempos modernos, de ideas e de pensamentos do individuo.  Falei tamén de reaccións colectivas, de revolucións, do Che e dos grandes movementos sociais do século XX. Tamén dixen, e reafírmome, que ben desexaría que rexurdiran os revolucionarios (citaba a Ernesto Guevara) e as revolucións (citaba o Maio do 1968). É curioso que non cite nin a Revolución Rusa do 1917 nin tampouco a Fidel Castro, Lenin ou Trotsky. Básicamente, eu non son comunista.

Esta frase última é impactante, de por si. Parece recoller o vello moho que tiña a palabra comunista (grazas ao inestimábel caudillo ferrolá máis coñecido de tódolos tempos) pero, ao mesmo tempo, dalle unha importancia que enche a boca de dicila. Porén, engádelle un elemento, que a formula co verbo ser, o cal engádelle aínda máis intriga á cuestión; se cadra, a quen escribe, gustaríalle selo.

Critícaseme cando recordo ao Che ou as revoltas estudiantís; cando recordo a quen, sinxelamente, pensou un mundo mellor sen gañar nada a cambio. Altruismo e ideas combinadas dun xeito que só o individuo pode concebir. Ideais cuia nobreza non poderá ser nunca desconsiderada, xa sexa falando de Marx ou do Che.

Moitas veces (e moitos dos chamados comunistas) esquecéronse de que o colectivo non ten sentido sen o individuo (nen o individuo sen o colectivo, lección pendente dos liberais) e ése, se cadra, é o principal problema da aplicación das teses marxista-leninistas.

Agora ben. Nos tempos que corren, nos que o capital e o mercado (xuntamente coas bolsas e as inxeccións financieiras) son palabras hiperrepetidas nos xornais de información, deberíamos volver atrás e preguntarnos radicalmente: ¿por qué mercado? ¿por qué aforro? ¿por qué inversión?.

Precisamos xente que saiba interpretar o mundo actual sen poñerse as gafas do capitalismo. Que se pregunten por qué.  Se cadra, non hai máis saída aos problemas deste mundo que un mundo capitalista; pero se cadra aínda hai quen o imaxine doutro xeito. E non como as multinacionais...

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Tempos modernos

Tempos modernos

Ninguén sabe quen é. Ninguén toma plena consciencia de qué vive dentro dos seus ollos, de por qué actúa dunha maneira ou outra.  ¿Qué nos fai cataláns, galegos, españois, senón a vida? A vida é azar, pero, sobre todo, son experiencias. E nestes Tempos Modernos (como a celebérrima película de Chaplin) a xente xa non sabe cara a onde vai, non hai camiño que percorrer... Solo actúan automáticamente como ven actuar a: 1. Ás/Ós que saen nas revistas. 2. Os que os rodean.

Intentan diferenciarse copiando, intentan integrarse diferenciándose; actúan fomentando a sinrazón e a ignorancia. Cren que a política non serve de nada máis quéixanse de que non lles da becas nin axudas aos xoves pra vivenda; cren que non merece a pena ir votar, porque non cren no bipartidismo e os partidos minoritarios nunca gañan.

Ignoran reformas constitucionais; ignoran reformas estatutarias; ignoran as normas, pra canto máis sabelas aplicar segundo a súa conciencia. Non queda quen pense, non queda quen tente interpretar o mundo; quen o mire con ollos interesantes.

Escoitando os informativos horarios de COPE&company todo está a punto de escachar, e os poucos que poderían informarse cren a pies juntillas todo o que bendice deus dende as ondas radiofónicas.

Que lle den ao mundo. Que volva o CHE e o maio do 68. Porque outro mundo é posíbel; que o expliquen nas aulas, que llo digan a tódolos rapaces. Que non lle enseñen a non aprender; que non lle enseñen só a obedecer.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Represión

Represión.

!Cantas veces a represión evitou momentos de lucidez artística! Científicos e artistas, galeguistas e comunistas, nacionales e republicanos. !Mortos polo autoritarismo, polo feixismo de quen exerceu a represión! Mortos por a prepotencia de quen se creu por encima dos outros.

Pero non vos equivoquedes! A represión máis grande, máis importante, é a que inflúe sobre a decisión do individuo. Aquilo que os sabios chaman prexuízos; aquilo que a día de hoxe dirixen as grandes xeradoras de opinión (véxase multinacionais informativas e/ou comerciais).

Opinión Pública! Non! Opción Persoal!  Que o tempo non corte as nosas ás, que o vento non deixe voar as horas! Que os vellos sexan xoves e que os xoves sexan vellos. Fágase a nosa vontade, aquí na terra...Coma no ceo.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google