Novos tempos, novas andainas

setembro 10, 2007

Sempre se me caracterizou como un rapaz serio, responsable e agradable no trato. Amigo dos seus amigos, pero ao mesmo tempo cordial (e non cargante) nas relacións cos descoñecidos. E iso, non é que o diga eu, senón que é froito de conversas con amigos nas que realmente se sinceran.

E sempre me costou entender qué querían dicir cando me definían, sen maior reparo, cunha palabra tan realmente preocupante: SERIO. Supoño, non sei, que será a capacidade de afrontalas cousas como veñen, a que fai a un estar sempre alerta, non deixarse levar pola sinrazón en ningún (ou case ningún) momento. E diso era do que quería falar.

Como ben dicía Darwin, a fortaleza dunha especie non se basea na súa forza   física nin tampouco no seu balance de éxito reproductivo. A supervivencia de   dita especie recae na capacidade de adaptación, o que, no caso do ser humano, deu en ser a súa intelixencia. Pois ben, ese axioma tan fácil (aparentemente) de descifrar, é unha das claves pra comprender a orixe de gran parte dos problemas que a civilización (enténdase todo o mundo) ten consigo mesma.

Por exemplo: teñen un problema de adaptación os sociólogos ou estudosos que, ao ires a mundos e culturas diferentes (véxase o mundo islámico) chamen "civilización" ao mundo no que nós vivimos. Este mundo ao que me refiro, non é nin mellor nin peor ca outros, senón que é diferente. Por elo, temos que ser capaces de adaptarnos, comprender e tentar arranxar os problemas en común.

Toda esta reflexión é froito da experiencia persoal, da interacción real entre pobos e culturas e das ansias de construír un mundo no que o respecto sexa a base de toda política ou doctrina social. Pero é moi fácil falar en xenérico. !Comecemos por nós mesmos!

Nas novas andainas, naqueles lugares novos, aos que os ciclos vitais nos envían, comportémonos como seres civilizados, como dicían aqueles estudosos trabucados. De ben seguro, gañaremos todos...

chúzame -