Pensadores (I)

outubro 10, 2007

Hoxe, camiñaba pola rúa Villarroel (sí, a miña) e atopei un cartaz onde se anunciaba un espectáculo-show de maxia. Proseguín a miña marcha, cara á escola que me acolleu na ESO e que agora instrúe ao meu irmán (iso sí, aínda na Primaria). Á volta, da man dunha muller duns 40 anos, botoulle unha ollada ao cartaz anteriormente comentado e, contestando a dúbida do seu fillo, dixo: "Eso son mentalistas, pensadores de esos". Instantes despois, laieime de canto mal fixo na vida cotiá do país Anthony Blake. Pero iso, é outro conto.

Seguramente, os pensadores, nunca saian en cartaces, pensei pra min. É máis, que un pensador actúe nun teatro, veríao como un complemento, se cadra, nunca como un núcleo. Á marxe diso, pareceume curioso que, aínda hoxe, a realidade esté tan distorsionada.

Pensadores son xente como Quim Monzó que, no seu empeño de facer un non-discurso, foi aplaudido con ansias pola boa realización do  discurso (Contradicción? Non!) inaugural da presenza catalá na Feira de Frankfurt. Vai ben pouco, comentáballe eu a Luis Bará, Director Xeral de Promoción e Difusión Cultural da Xunta de Galiza, que moito tiñamos que traballar só pra que nos invitaran a participar como cultura invitada na feira cultural alemana. Él, obviamente, foise polas ramas. É o seu, de ben seguro, quédannos largos anos de traballo tendo que facer comentarios pesimistas ao respecto, sobre esta posibilidade.

E ben, hoxe (10 de Outubro) fago 18 anos.  Últimamente, quero aclarar, o meu espirito pesimista magnificouse, como todos puidestes comprobar. Mais, seguramente, non sexa xa unha crise daqueles típicas de adolescentes mimados e semi-pijos; supoño que é un dos síntomas do choque do individuo contra a sociedade. Porque hoxe, pensar, non se considera... Non se pensa nos que pensan, non se pensa en pensar...

chúzame -