Archive for the ‘Pensamento’ Category
xullo 23, 2008
Barcelona Atlàntica
Compostela engalánase cando chega o día da patria. Os diferentes colectivos, dunha forma ou outra (independentemente da súa ideoloxía) celebran a festividade máis importante do noso país. Algúns celebran unicamente os festexos relixiosos, outros participan como moito en algunha das actividades culturais organizadas, mais, a xente que quere deixar oír a súa voz na defensa da Galiza, só esa xente, sae á rúa e maniféstase. Ese debe ser o obxectivo de todos e cada un dos galegos: ser quen de saír á rúa, por propia vontade, a afirmar a súa condición. O noso deber(e máis nas datas sinaladas no calendario) é aprender a afirmarnos a nós mesmos.
Qué temos?
Galiza é un pequeno país do norte da península Ibérica. Ten unha lingua propia, unha historia común e unha cultura diferenciada e recoñecida fora das nosas fronteiras. Galiza posúe unhas institucións propias, recollidas no Estatuto de 1981 (recordemos que no seu referéndum votaron só o 28,27% dos galegos chamados a facelo) e destinadas a xestionar a autonomía administrativa cedida polo Estado español. Dende Madrid recoñécese, tamén, a cooficialidade do galego na Comunidade Autónoma de Galicia e a condición de nacionalidade histórica nos títulos preliminares da Constitución de 1978. Galiza ten tamén un rico folkore, froito da súa historia e das súas tradicións, que nos últimos anos fora sacado lonxe do ámbito cultural pra ser convertido nun mero espectáculo tradicional. A Galiza, ademais, pertencen por dereito propio aqueles que, estando fora do territorio da mesma, séntense vencellados a esta (mediante a lingua galega ou a manifestación da galeguidade por todo o mundo).
Qué queremos ter?
Non sabemos qué queremos ter, a qué queremos optar, os galegos. Hai divisións dentro e fora do nacionalismo, dentro e fora da esquerda, dentro e fora da dereita. Incluso, dentro de formacións minúsculas (como aquelas que acadaban deputados na transición) habería discrepancias sobre cal sería a folla de ruta a seguir cara unha mellora da situación do noso país. Por iso, a análise deberíase centrar en cuestións, primeiro obxectivas e, despois, de ámbito máis político. Conveñamos que: o Estatuto de Galicia é pouco lexítimo (aínda que legal) e, como a Constitución, está desfasado dende o punto de vista xurídico. Esta análise fixérona nesta lexislatura os tres grandes partidos, dende diferentes puntos de vista, e xa é un paso importante. A vontade real constrúe os avances; as unanimidades irreais destrúen o futuro, porque poñerían paus no camiño daqueles que saquen adiante calquera reforma.
Deste xeito, unha reforma consensuada do Estatuto sería unha boa saída ao estancamento do avance social da Galiza. Bloqueada esta vía, a outra que se antolla posíbel sería unha reforma da Constitución, onde as autonomías deixen de ser divisións administrativas con poder executivo (competencial) e lexislativo (na materia onde teña competencias) e se pase a un modelo de estado diferente, que conciba unha división da soberanía e que, polo tanto, constrúa unhas institucións galegas máis fortes na Galiza pero tamén na interrelación coas diferentes institucións autonómicas do Estado español. Un modelo no que os gobernos “rexionais” tiveran incidencia nas leis do Estado aplícase xa en Suiza e noutros países de tradición federalista. Aínda así, esta concepción federalista sería tan só un pequeno paso pra Galiza, xa que seguramente outras autonomías terían máis peso decisorio(por criterios demográficos ou de renda per cápita) nestas hipotéticas institucións. Polo tanto, Galiza quedaría supeditada, como polo de agora, a un segunda plano revestido de economía deficitaria pola intervención de Madrid nos intereses propios e de terceiros, en lugar de facelos na dirección que lle sería favorábel a Galiza. Tecnicamente, quedan descartados deste xeito os modelos propostos tanto polo PPdG como polo PSdG (poñamos como autonomistas a sectores dos dous partidos e como federalistas a un sector do PSdG). Sin embargo, a vía autodeterminista non foi valorada, por inviábel. Xuridicamente, a ningún nacionalista se lle escapa, é imposíbel unha secesión (ou establecer como suxeto quen de decidir o seu futuro) legal do Estado español. Este déficit de dereitos comúns e este choque de intereses múltiples fai que só exista unha solución a todas estas cuestións; e pasa polo medio máis vello de manifestación política.
Qué debemos facer?
Os galegos conscientes da nosa condición; que respectámo-la lingua e que defendemos os intereses da Galiza diante dos de outros lugares debemos manifestarnos e actuar en consecuencia. Debemos celebrar o día da patria, o 25 de Xullo coa maior das intencións, que é a de favorecer ao país e de berrar ben forte quen somos e qué queremos construír. Queremos construír unha República Galega dentro da UE na que debamos ser máis escoitados tamén en materia comercial? Só hai unha vía, pra que nos teñan en conta; pra que o mundo tome conciencia de que existimos. E pra iso debemos ser capaces de aproveitar as potencialidades que nos aporta a Galiza Extraterritorial, a diáspora galega.
En Catalunya celebramos a “Diada de Galícia a Catalunya”, onde a Generalitat recibe a diferentes entidades galegas e de igual xeito, neses mesmos días, celébranse diferentes tipos de actos onde as entidades conmemoran, pola súa conta, o día da nosa patria e reivindican os dereitos negados ao noso pobo. Construímos así unha Barcelona Atlántica de verdade; un lugar onde os cataláns comprenden e apoian a causa galega, onde a brisa atlántica enche os pulmóns de quen escoita falar en galego dos temas relacionados coa Galiza e dos problemas da Galiza exterior.
Por iso, o día que cheguemos a ter, non só unha Barcelona, se non un Bos Aires Atlántico, unha Berna Atlántica, un Montevideo Atlántico etc teremos a lexitimidade externa negada ás nosas institucións; teremos o poder de dicirlle ao mundo quen somos e qué queremos. A independencia é posíbel; só se saímos á rúa. Aquí, e na China.
Publicado en: MundoGaliza
chuzame -
xuño 16, 2008
O pasado 10 de Xuño celebrouse o día de Camões, o día das Comunidades Portuguesas. En definitiva, os portugueses celebraron o seu día da patria, unha información pouco relevante a nivel mediático xa que non foi referenciada (nin o foi nunca) polos xornais (en papel e dixitais) de Madrid e por extensión os europeus. Esta falla de información do que acontece no país veciño é bastante sintomática. Lonxe do Menos mal que nos queda Portugal, do paniberismo rexurdinte en según qué mentes (algunhas interesadas, outras menos) e da simple competencia en torneos deportivos, os nosos irmáns portugueses son uns absolutos descoñecidos. E podemos citar exemplos moi claros.
Quén é realmente importante na política europea? Alemania, Francia e o Reino Unido. Quen ten uns gobernantes con maior influencia (aínda que sexa mediática) na política comunitaria? Alemania, Francia, Reino Unido, España e Italia (configurando ese equilibrio entre a Europa continental e a mediterránea). E Portugal? Lonxe quedan xa as boas relacións co Reino Unido que o levaron a acadala independencia, ou a proxección internacional que tivo até o século XIX (conservando un imperio máis forte que o español). Agora mesmo, nin Cavaco Silva nin José Sócrates (aínda que este último é un político ben visto dende según qué países) son líderes recoñecidos. Nin, tan siquera, coñecidos. Quen rompe a regla: o señor Durao Barroso, con tan grandes méritos como aparecer na foto das Azores e levar a cabo políticas a imitación das de Aznar en España no curto período de mandato que tivo como primeiro ministro de Portugal (2002-2004). E tamén hai quen fala que Durao Barroso quitoulle proxección á UE (tendo en conta que os anteriores presidentes da comisión nos últimos 20 anos foron homes coma Romano Prodi, Manuel Marín – interino- , Jacques Santer, Jacques Delors e Gaston Thorn). Mais Portugal non merece ese trato informativo.
Portugal é un país que, informativamente, dá máis do que recibe. Lendo os xornais deportivos (A Bóla) vese claramente, pero tamén lendo o diario “Público”, ou o “Diario de Noticias” podemos atopar referencias á política de España (Zapatero – e no pasado foino Aznar - é un asiduo de páxinas de política). A lóxica do medo é a que guía Portugal: o xigante español (tan puxante económicamente en tempos lonxanos) ameaza con afogar aos lusos. E, a verdade, non creo que dende o Estado Español se plantexaran ningunha vez iso, non por falta de ambición de según qué partidos españolistas, mais sí por ignorancia e descoñecemento da situación de Portugal.
O país luso é definido politolóxicamente como unha das poucas nacións puras, estados cunha soa nación (e cultura) real do ámbito mundial. É moi significativo que isto sexa así: tan só unha illa como Islandia é considerada como un exemplo parello ao portugués. Este feito pódese explicar por dúas vías: polo descoñecemento por parte dos sabios da diferenciación cultural (que non nacional) Norte-Sul ou pola unidade nacional construida durante a ditadura que se arrastrou até os nosos días. Esta unidade nacional do Estado Portugués, construida sobre o patrón do vello imperio portugués e artificiosa por definición, non resposta á realidade. É inevitábel acordame do Air Galicia (ese programa de humor da galega) de hai menos dunha semana, na que os galegos se separaban de España e pasaban a formar parte de Portugal (nunha unión esaxerada nos tópicos, pero útil pra identificala). Portugal é o Estado-nación perfecto, superando a Francia. E non nos esquezamos, a ignorancia dos ollos que a miran, aínda avivan máis os tópicos e homoxeneización social das xentes que alí viven. Cómo se explica, se non, que os portugueses do norte falen cada vez máis unha lingua máis semellante á que fala o lisboeta?
Galiza non pode pecar de centralismo, como diseñaron os franceses o como aplicaron tamén (con maior ou menor éxito) portugueses e españois. Galiza non se pode refuxiar na ignorancia dos ollos dos que a miran (que seguen á vela como un lugar estrano), ten que saber equilibrar o interior e a costa, o rural coas cidades, non ter unha capital forte en termos industriais (pero sí en culturais) etc. Galiza, debe fomentalo uso da lingua do noso país, pero ten que respetar a gheada sen ridiculizala e incluir tamén en textos formais (e oficiais) o uso do che tan característico dalgunhas zonas de Ourense. O modelo multicultural suizo (que, malia que tamén son obxeto de prexuízos e visións externas erróneas), que respeta a identidade de quen fala unha lingua ou outra e que, mediante o seu sistema federal, artella o poder dos cantóns e o da federación, sería un modelo a imitar, ou polo menos a ter en conta na conciencia de todos os galegos con capacidade de dilucidar o futuro da nosa nación (independentemente do signo político co que nos identifiquemos).
E, a ver se dunha vez por todas, nos damos conta de que o Estado-nación (a raça que pregona Cavaco Silva) é un modelo caduco. Tampouco imos dicir agora que nós non somos GALEGOS, porque, é evidente que o somos. Mais non podemos nin cerrarnos ao mundo nin ignorar o que nos rodea. Non nos esquezamos da opresión, non nos convirtamos en opresores, como aqueles vellos comunistas que, unha vez vendidos ao capitalismo, convertíronse en burgueses. Sexamos coherentes; vivamos polas ideas.
Artigo publicado en mundogaliza.com e vieiros.com
chuzame -
xuño 3, 2008
Hai quen non sabe qué fai; hai quen fala do que non entende. Comezando polos que lle botan a culpa á lei d’Hondt dos malos resultados de IU (obviando que a culpa en realidade tena Javier de Burgos - que foi quen diseñou as provincias – e a lei pola reforma política – que as estabeleceu como circumcripcións electorais) e rematando polos que fan dun arquetipo, dun tópico; a súa maneira de velo mundo. Digamos que, pra moitos, os prexuízos moven o mundo. Pero hai exemplos que a un sácano de quicio.
Lía no periódico vai pouco que un tal Pepe Muleiro (pseudónimo de Ricardo Parrotta) publicara na Arxentina un libro de chistes sobre gallegos. Ben, por todos é sabido que pra os arxentinos somos pouco máis que os de Lepe son pra os españois; pero ben, considero que a falta de respeto que levou a cabo este home é demasiado grande. Estás en una habitación con Hitler, Bin Laden y un gallego. Tienes una pistola, sólo dos balas. ¿Qué haces?Pues le disparo al gallego dos veces, para asegurarme. Se isto é humor, a verdade, que non conten comigo pra rir.
Aínda que, hai outra cara da mesma moeda. Aquela xente que comprende, non se deixa levar pola palabrería e entende quen é. Falo do que representa a película Abrígate (que se pode ver no Cinema Comedia en V.O), producción galaico-arxentina rodada na Galiza que fala da historia dos xa coñecidos retornados, neste caso da América.
En fin, hai quen sabe o que quere, e hai quen, cando lle preguntan qué vai ser de maior, só sabe respostar: “Xubilado”.
chuzame -
marzo 22, 2008
Iso semellan berrar tódolos líderes políticos a día de hoxe; inseridos en plena campaña electoral. Como se o noso país fora a terra da loita sen violencia, aparecen polas nosas rúas numerosos cartaces coas caras de Zapatero, Rajoy, Jorquera e tantos outros de menor incidencia real nos nosos futuros e no noso día a día.
Semella que se nos acaba o tempo; que despois do 9 de marzo xa non haberá vida nin posible relación co mundo da política. Hai moitos (non todos, evidentemente) que parecen invocar a Mosca e a Pareto, querendo impor un modelo de democracia elitista onde o cidadán, ao ter depositado o seu voto, deixe de existir durante 4 anos (e a ser posíbel, que non dé moito a lata). Por citar algún exemplo, os gobernantes do PSOE de España ben podían facer campañas chamando á participación real durante a lexislatura 2004-2008, non á hora de facer a campaña dirixida a pedilo voto (cos videos guais dirixidos por Isabel Coixet.)
Á marxe da crítica concreta ás campañas electorais, nas que vai tempo que se superaron os límites do racional e normal (un mitin xa non é unha explicación dun mapa, senón un baño de multides de reafirmación dunha ideoloxía), podo afirmar, sen arrepentirme, que estamos á ver unhas campañas electorais técnicamente moi boas, pero horribles na praxis política. Utilizando o método da contrapromesa, só caibe a reafirmación nas propias ideas e o aplauso interesado de quen gosta de escoitar. Neste marco, os medios de comunicación (especialmente as televisións) teñen un papel preponderante; así coma os grupos de presión máis organizados e disciplinados (círculos empresariais, colectivos de homosexuais, etc).
Moito se ten falado (e as propias canles de televisión así o demostraron) da importancia de escoller un moderador de cara a un debate. Eu penso que, ningún tipo de debate vai mobilizar a ninguén; se cadra tan só vai mover as conciencias daqueles que realmente pensan e meditan o seu voto (é dicir, aqueles que saben a quen votan cando insertan a súa papeleta na urna.)
É que o Estado ten graves problemas en cuestións de pedagoxía sobre a democracia. É inadmisíbel que se deixe pensar á poboación que votan por "Rajoy" ou "Zapatero". !Non, señora, non, vostede non vota por Rajoy ou Jorquera, senón que escolle a Olaia ou a Ana Pastor! Esperemos que, sobre isto, algo faga esa asignatura (tan criticada polo Partido Popular) que é Educación pra a Cidadanía. O que non pode ser é que tanto circo montado non faga máis que despistar ao personal sobre o sistema político e que, tan só os ben informados e os politólogos saian nas revistas especializadas e en artigos de opinión a desmentir as lendas urbanas sobre o mundo da política.
Por iso precisamos unha democracia real, onde se recoñeza o dereito á decidir dos povos, así como que poidamos dicir, sen avergoñarnos: "Isto é Galiza!". E aínda queda moito por camiñar.
chuzame -
novembro 13, 2007
O outro día comentaba cun bo amigo meu o bonito que é estar seguro dalgunha cousa; saber de certo que o que dis é demostrábel. E parece que, en conversacións de bar (ou similares), todos levan a razón (mais xeralmente ningún acaba por dar unha lectura razonada de nada; berrar non leva a ningures).
Ben, saber algo ao 100%, a día de hoxe, considero, é bastante difícil. Por poñer un exemplo, podemos asegurar sen trabucarnos que o estado cambiante da sociedade impídenos estabelecer modelos inamovibles de actuación (en ámbitos concretos) á hora de comezar relacións sociais. E iso, realmente, fai que (cual Madonna se tratase) te teñas que reinventar de forma casi continuada, cada vez que cambias de ambiente.
Iso, pra os que lamentábelmente tivemos que emigrar, é unha constante. Eu, en Catalunya, cambiei. Foi o tempo, pero tamén foron os que me rodearon e a forma de vivilo. E agora, cheguei a un punto do que, seguramente, non hai retorno. Estou seguro de algo, ao 100%, cousa complicada, tal e como dixen anteriormente. E aquelo do que estou seguro é algo que, na Galiza, non sentín.
Estar namorado é tan bo como malos os momentos previos a ser correspondido. Choveu moito, fai un mes e algo, encima meu. Pero a espera pagou a pena. Hoxe, estou seguro de estar namorado e, incluso, de ser correspondido (da mellor das formas que podía imaxinar, todo sexa dito).
Pero vamos, iso xa non é cuestión do pensamento; o mundo "relativo" acábase cando atopas a estabilidade... Fora pesimismos e escepticismos!
chuzame -
outubro 11, 2007
Sempre odiei aquela xente que gosta de alardear do que ten, sabe, ou propón. Nunca me gustou. É máis, considero que hai que ter certa gracia pra rirse (tomando distancia, claro está) do que nós mesmo temos, sabemos (Tan só sei que non sei nada) ou propoñemos. Na Universidade, demostráronme, moitos rapaces que están acostumados a ser os sabelotodos do seu instituto, cual "niño de primaria" se tratara. E sí, saber o mesmo ca eles (se cadra máis, ou máis matizado) e calar, ten un valor engadido. Seguramente, o coñecemento, non ten prezo, máis si valor. Mais a adecuación ao medio, e o saber ter en conta o factor social, en moitos casos, é importante. Pensar, se cadra, é saber actuar, neste caso; o mellor nivel de adaptación ao medio é seguir facendo o que se desprende dos teus principios, pero sen asoballar. Ou, polo menos, tentalo. Tiña que dicilo.
Todo isto dígoo porque hoxe quería falar da miña clase de Ciencia da Administración. A profesora, - que dun xeito case provocador de cara ao amplo sector independentista da miña clase, imparte as clases en castelán- o outro día estaba falando das saídas teorizadas sobre a resolución da crise sobre o Estado do Benestar. Así, presentaba dúas correntes ideolóxicas opostas, na teoría: o neoliberalismo (que dicía comezar con Reagan e Thatcher, nos seus respectivos países e mandatos) e a socialdemocracia (na que o modelo, de sempre, foron os paises nórdicos: Suecia, Noruega...) E, nese intre, no que os grandes cerebros da miña clase debían ter levantado a man, airosos, con ganas de deixar en evidencia unha profesora que non lle podería negar unha evidencia, levantei eu a man.
Sabedores todos, da miña condición nacional - sí, galega - , atenderon, con maiores ganas das normais (teño que recoñecer) qué era o que eu quería aportar. Unha pequena mención foi suficiente pra que ninguén dos alí se enterara de por onde ían os tiros.
¿La Tercera Vía o Liberalismo Social sería una teoría para la resolución de los problemas del Estado de Bienestar?
E, evidentemente, malia que eu non profese, si o é. E foi entón cando, aqueles que, forzosamente, fixéronse ver diante dos profesores cando se preguntaban en clase cousas do currículo do Bacharelato, desapareceron.
Pensador, logo, eu non o serei, porque nese intre, deixeime levar polas pasións. Mais sí que hai que recoñecer que, dende logo, hai quen cre máis de si mesmo do que, realmente, pode ofrecer. Ben sei de nais que gababan os estudos dos seus fillos, na primaria. ¿Onde están agora? Pensadores, non che son.
chuzame -
outubro 10, 2007
Hoxe, camiñaba pola rúa Villarroel (sí, a miña) e atopei un cartaz onde se anunciaba un espectáculo-show de maxia. Proseguín a miña marcha, cara á escola que me acolleu na ESO e que agora instrúe ao meu irmán (iso sí, aínda na Primaria). Á volta, da man dunha muller duns 40 anos, botoulle unha ollada ao cartaz anteriormente comentado e, contestando a dúbida do seu fillo, dixo: "Eso son mentalistas, pensadores de esos". Instantes despois, laieime de canto mal fixo na vida cotiá do país Anthony Blake. Pero iso, é outro conto.
Seguramente, os pensadores, nunca saian en cartaces, pensei pra min. É máis, que un pensador actúe nun teatro, veríao como un complemento, se cadra, nunca como un núcleo. Á marxe diso, pareceume curioso que, aínda hoxe, a realidade esté tan distorsionada.
Pensadores son xente como Quim Monzó que, no seu empeño de facer un non-discurso, foi aplaudido con ansias pola boa realización do discurso (Contradicción? Non!) inaugural da presenza catalá na Feira de Frankfurt. Vai ben pouco, comentáballe eu a Luis Bará, Director Xeral de Promoción e Difusión Cultural da Xunta de Galiza, que moito tiñamos que traballar só pra que nos invitaran a participar como cultura invitada na feira cultural alemana. Él, obviamente, foise polas ramas. É o seu, de ben seguro, quédannos largos anos de traballo tendo que facer comentarios pesimistas ao respecto, sobre esta posibilidade.
E ben, hoxe (10 de Outubro) fago 18 anos. Últimamente, quero aclarar, o meu espirito pesimista magnificouse, como todos puidestes comprobar. Mais, seguramente, non sexa xa unha crise daqueles típicas de adolescentes mimados e semi-pijos; supoño que é un dos síntomas do choque do individuo contra a sociedade. Porque hoxe, pensar, non se considera... Non se pensa nos que pensan, non se pensa en pensar...
chuzame -
outubro 6, 2007
Sí, agora estou na universidade. Todo semella diferente, incluso, os compañeiros, que proveñen de moi diferentes sitios desta terra, de Catalunya. A xente, contrariamente ao que pasa en moitos círculos diferentes a este, ábrese extraordinariamente a manter conversas con xente da que ignoran todo. É curioso, cando menos, ver como o azar é o que máis xoga en posíbeis amizades que duraran anos, seguramente. Pero vamos, hai quen lle quere chamar destino.
Hoxe, estou extraordinariamente pesimista. Foron algúns os que me preguntaron qué me pasada, a raíz do último post. Realmente, ter un mal que todo o mundo pasou algunha vez non me alerta; alértame ter sempre o meu mesmo mal.
De aquí, o título. En realidade, botou á andar unha nova etapa no meu transcurso vital pero, inexplicablemente, sinto que vivo nun bucle e que, tan só, cambiaron os actores que me rodean. E, neste caso, non falo dos meus compañeiros e compañeiras de Ciencias Políticas, nos que tiven unha gran acollida. El gallego sempre cae ben, neste tipo de situacións, mais en realidade, sempre ten un transfondo vital do que ten que olvidarse, necesariamente.
Si, aínda chove. Pero parece que xa caeu o diluvio. Só hai que esperar...
chuzame -
setembro 19, 2007
Será o único. Qué nos queda? Falar? Nun mundo cheo de envexas e ganas de foder ao contrario (sí, foder), pouco se pode facer máis. E ben, dicir que esta reflexión (malia que podía vir) non provén de reflexións feitas a partir da miña actividade política. Non.
Pensar é gratis. Unha afirmación moi arrelada na cultura popular, sobre todo dende a aparición (e posterior explosión) do capitalismo feroz (liberalismo, e nalgún sitio xa neoliberalismo - propugnado polos inimigos do Estado do Benestar-) polo cual o máis mínimo intento de romper coa rutina comporta, ineludíbelmente, un gasto. !Colaboren, señores, á imposición do mercado, que nin tan sequera deciden vostedes co seu voto! Pero vamos, iso xa forma parte das contradiccións do neoliberalismo económico (tamén chamado neoliberalismo yankee).
Mais, despois desta pequena reflexión, considero que a frase coa que titulo este post é falsa, cando menos parcialmente. Pensar é a porta a un mundo exterior, cheo de soños e de anceios. Mais tamén é o principio do noso fin. Sempre valoramos as cousas simplificándoas (pra non caer no cálculo utilitarista propio dos economicistas e de Stuart Mill) , mais nesa simplificación (necesaria), cometemos o gran erro ( e posiblemente ése é a razón da imperfección humana, polo tanto o motivo da súa grandeza) de vernos influenciados polo entorno, até chegar ata cotas bastante inverosímiles.
Entón, chegamos á conclusión, que é a propia capacidade de adaptación ó medio, esa actitude que tornouse en aptitude (que por outro lado fixo que hoxe a especie humana exista) , fainos sucumbir ante o que temos diante dos nosos ollos, o que nos queren vender dunha forma sibilina e disimulada : O ESTABELECIDO. Así, a necesidade de comprar, ven dada da capacidade de querer estar ben dentro dun modelo social.
Desta forma, podemos afirmar sen trabucarnos, que PENSAR É O MÁIS CARO DO MUNDO...
chuzame -
setembro 10, 2007
Sempre se me caracterizou como un rapaz serio, responsable e agradable no trato. Amigo dos seus amigos, pero ao mesmo tempo cordial (e non cargante) nas relacións cos descoñecidos. E iso, non é que o diga eu, senón que é froito de conversas con amigos nas que realmente se sinceran.
E sempre me costou entender qué querían dicir cando me definían, sen maior reparo, cunha palabra tan realmente preocupante: SERIO. Supoño, non sei, que será a capacidade de afrontalas cousas como veñen, a que fai a un estar sempre alerta, non deixarse levar pola sinrazón en ningún (ou case ningún) momento. E diso era do que quería falar.
Como ben dicía Darwin, a fortaleza dunha especie non se basea na súa forza física nin tampouco no seu balance de éxito reproductivo. A supervivencia de dita especie recae na capacidade de adaptación, o que, no caso do ser humano, deu en ser a súa intelixencia. Pois ben, ese axioma tan fácil (aparentemente) de descifrar, é unha das claves pra comprender a orixe de gran parte dos problemas que a civilización (enténdase todo o mundo) ten consigo mesma.
Por exemplo: teñen un problema de adaptación os sociólogos ou estudosos que, ao ires a mundos e culturas diferentes (véxase o mundo islámico) chamen "civilización" ao mundo no que nós vivimos. Este mundo ao que me refiro, non é nin mellor nin peor ca outros, senón que é diferente. Por elo, temos que ser capaces de adaptarnos, comprender e tentar arranxar os problemas en común.
Toda esta reflexión é froito da experiencia persoal, da interacción real entre pobos e culturas e das ansias de construír un mundo no que o respecto sexa a base de toda política ou doctrina social. Pero é moi fácil falar en xenérico. !Comecemos por nós mesmos!
Nas novas andainas, naqueles lugares novos, aos que os ciclos vitais nos envían, comportémonos como seres civilizados, como dicían aqueles estudosos trabucados. De ben seguro, gañaremos todos...
chuzame -