setembro 19, 2007
Será o único. Qué nos queda? Falar? Nun mundo cheo de envexas e ganas de foder ao contrario (sí, foder), pouco se pode facer máis. E ben, dicir que esta reflexión (malia que podía vir) non provén de reflexións feitas a partir da miña actividade política. Non.
Pensar é gratis. Unha afirmación moi arrelada na cultura popular, sobre todo dende a aparición (e posterior explosión) do capitalismo feroz (liberalismo, e nalgún sitio xa neoliberalismo - propugnado polos inimigos do Estado do Benestar-) polo cual o máis mínimo intento de romper coa rutina comporta, ineludíbelmente, un gasto. !Colaboren, señores, á imposición do mercado, que nin tan sequera deciden vostedes co seu voto! Pero vamos, iso xa forma parte das contradiccións do neoliberalismo económico (tamén chamado neoliberalismo yankee).
Mais, despois desta pequena reflexión, considero que a frase coa que titulo este post é falsa, cando menos parcialmente. Pensar é a porta a un mundo exterior, cheo de soños e de anceios. Mais tamén é o principio do noso fin. Sempre valoramos as cousas simplificándoas (pra non caer no cálculo utilitarista propio dos economicistas e de Stuart Mill) , mais nesa simplificación (necesaria), cometemos o gran erro ( e posiblemente ése é a razón da imperfección humana, polo tanto o motivo da súa grandeza) de vernos influenciados polo entorno, até chegar ata cotas bastante inverosímiles.
Entón, chegamos á conclusión, que é a propia capacidade de adaptación ó medio, esa actitude que tornouse en aptitude (que por outro lado fixo que hoxe a especie humana exista) , fainos sucumbir ante o que temos diante dos nosos ollos, o que nos queren vender dunha forma sibilina e disimulada : O ESTABELECIDO. Así, a necesidade de comprar, ven dada da capacidade de querer estar ben dentro dun modelo social.
Desta forma, podemos afirmar sen trabucarnos, que PENSAR É O MÁIS CARO DO MUNDO...
chúzame -
setembro 13, 2007
O día de nacional de Catalunya é un día que, sen lugar a dúbidas, faite sentir integrado e orgulloso de vivir nos Països Catalans. Enorgulléceste de vivir rodeado de xente implicada na vida social, que defende "o seu" (lo nostre) dunha forma tan clara e decidida. E non falo de política nin de políticos, cónstese.
Todo isto podo dicilo despois de ter asistido aos actos celebrados o 11 de Setembro por ERC e outros colectivos e partidos de diferente ideoloxía (sí, por alí había até xente da UXT). Primeiramente, sorprendeume gratamente a acollida da xente, que, ao vernos cunhas bandeiras galegas ás costas (ou colgadas dun pao), non dubidaban en virnos á falar. Este foi o caso do Portaveu Nacional das JERC, e diputado de ERC no Parlament, Pere Aragonès e de un bo número de "descoñecidos" pero igual de comprometidos coa causa que alí nos reunía: a posta en escea do "català emprenyat", o catalán enfadado pola mala xestión de Madrid nos asuntos daquí.
Decíame xente que as manifestacións do 11-S eran aburridas, de ámbito familiar, sen nengún tipo de reivindicación (ou moi poucas, vamos). Mais este ano, o desastre das cercanías, as promesas incumplidas e o gran apagón (do que, por certo, eu tamén fun damnificado) capitalizaron aínda máis o desexo de independencia, berrado con moita máis forza que outros anos, sen lugar a dúbidas.
As reivindicacións sempre son lexítimas, mais non sempre intelixentes. Este, sen dúbida, non é o caso. Catalunya merece máis atención (igual que merece Galiza) por parte do estado (aínda que por diferentes motivos). E a xente daquí deixouno claro ...
PD: Todo isto, escribíndoo cando fai xusto 1 ano que comecei a miña andaina no blogomillo alá en http://eu-e-galiza.blogspot.com e que, agora mesmo, acabo de pechar. Como ben dixen, hai outras terras...
chúzame -
setembro 10, 2007
Sempre se me caracterizou como un rapaz serio, responsable e agradable no trato. Amigo dos seus amigos, pero ao mesmo tempo cordial (e non cargante) nas relacións cos descoñecidos. E iso, non é que o diga eu, senón que é froito de conversas con amigos nas que realmente se sinceran.
E sempre me costou entender qué querían dicir cando me definían, sen maior reparo, cunha palabra tan realmente preocupante: SERIO. Supoño, non sei, que será a capacidade de afrontalas cousas como veñen, a que fai a un estar sempre alerta, non deixarse levar pola sinrazón en ningún (ou case ningún) momento. E diso era do que quería falar.
Como ben dicía Darwin, a fortaleza dunha especie non se basea na súa forza física nin tampouco no seu balance de éxito reproductivo. A supervivencia de dita especie recae na capacidade de adaptación, o que, no caso do ser humano, deu en ser a súa intelixencia. Pois ben, ese axioma tan fácil (aparentemente) de descifrar, é unha das claves pra comprender a orixe de gran parte dos problemas que a civilización (enténdase todo o mundo) ten consigo mesma.
Por exemplo: teñen un problema de adaptación os sociólogos ou estudosos que, ao ires a mundos e culturas diferentes (véxase o mundo islámico) chamen "civilización" ao mundo no que nós vivimos. Este mundo ao que me refiro, non é nin mellor nin peor ca outros, senón que é diferente. Por elo, temos que ser capaces de adaptarnos, comprender e tentar arranxar os problemas en común.
Toda esta reflexión é froito da experiencia persoal, da interacción real entre pobos e culturas e das ansias de construír un mundo no que o respecto sexa a base de toda política ou doctrina social. Pero é moi fácil falar en xenérico. !Comecemos por nós mesmos!
Nas novas andainas, naqueles lugares novos, aos que os ciclos vitais nos envían, comportémonos como seres civilizados, como dicían aqueles estudosos trabucados. De ben seguro, gañaremos todos...
chúzame -
xuño 30, 2007
Nesta vida, acontécenos de todo. Pasamos por unhas e outras circunstancias, compartindo experiencias con moi diferentes persoas. Ás veces, saimos escaldados, tendo dúas tazas cando non queriamos ningunha. Mais, outras veces, non nos damos conta do que temos preto de nós, idealizamos a calquera sen ter en conta que, se cadra, ten máis erros dos que nós poidamos ter nunca.
Sempre soñei con mezclar mundos. Sí, aquelo que ás veces nos pasa, que temos un soño ou pesadelo no que aparecen xentes de distintos ámbitos da túa vida formando parte dunha mesma historia. Chamádeme inconsciente, chamádeme o que queirades. Pero este feito mostra unha parte bastante clara da miña persoa: formo parte de moitos mundos.
E coma min, todos, en maior ou menor medida. Mais o meu caso, nese senso, é especial, con 1000 km de por meio. Non é por darlle maior dramatismo á miña historia persoal, mais está claro que aqueles que podían ser amigos meus en Ourense non teñen nada que ver, desafortunadamente, coas amizades feitas ou por facer na terra de acollida.
Soñando, pois, queres ver xuntos a aqueles dous amigos, nun contexto común (e a cotío descoñecido). Queres tamén adecuarte ti a eles, creando un ambiente idóneo. Xa se sabe, soñar é gratis.
O máis cruel é cando, no teu inconsciente, sobreviven as imaxes desas persoas que, dun xeito ou outro, marcaron a túa forma de ser, o teu futuro e, inevitablemente, pensas que elas xa te esqueceron. Un tributo ao pasado non sempre é malo, é máis, reafirma con creces as túas orixes, daste un sí a ti mesmo. (tal como decía Nietzsche cando falaba de dar un sí á vida). A vida creadora pasa polo pasado, sen dúbida.
Aínda que, seguramente, pra moitos dos que me coñeceron, dos que formaron parte da miña formación como persoa é tan doado esquecer...
chúzame -
xuño 11, 2007
Xa vai tempo que creei este blogue. Facíame ilusión, como a calquera ególatra que se precie (como somos tódolos bloggers, e máis os do blogomillo), ter un dominio da miña terra co meu nome. Acababa de descubrir blogaliza, alá polo Outubro do 2006.
Mais son tempos de loita calmada, de reivindicación normalizada do que sempre foi noso: o galego, a nosa lingua e a nosa cultura. Por iso, estando en blogger, dinme conta de que debía vir a blogaliza. O noso, hai que coidalo.
Con este blogue o que pretendo non é máis que dar vida a interpretacións persoais sobre todo o que acontece no meu entorno, ocupando un posto preeminente a política. Pero a política entendida coma a forma de solución dos problemas do día a día.
Non pretendo converter esta bitácora nun espazo pra o debate político, porque,
entendo, no blogomillo a monotemática (porén de facerse pesada) non logra xenerar un debate ao redor da actualidade. O mellor é que todo se deixe fluír e que cada un diga o que queira no momento adecuado. Os debates artificiais, que caracterizan a política de hoxe en día, nunca serviron de nada.
Sen máis, prégolles paciencia mentres un servidor non acaba coa construcción deste humilde
caderno, que espero encher de letras.
chúzame -